Na een trip van 5 maanden in Zuid-Afrika weer terug in ons vader- en moederland. Dat voelt vertrouwd zeg. De indrukken van Zuid-Afrika zijn vele, zie voor een impressie http://onskuierplekkie.blogspot.com/. Maar we zijn blij dat we weer terug zijn. We hebben geen plannen gekregen om ons daar te gaan vestigen, wel om er een keertje terug te gaan. Ondertussen bidden sommige mensen daar of God ons toch niet zou willen roepen naar Zuid-Afrika voor vast, als we afgaan op wat de studenten en staf van de bijbelschool ons vertelden.
Laten zij hun wensen maar naar God brengen, wij zitten hier voorlopig veilig... Als God roept, roept Hij krachtig.
Ondertussen door de stapels post heengewerkt, en proberen we hier het leven weer op de rails te krijgen. Door het venster zien we hoe het buiten regent, sneeuwt, grijzig en bewolkt is. Niet om vrolijk van te worden. Hartelijk onthaal in de kerk gehad. Ook familie, vrienden en buren, voor zover al ontmoet of gebeld, waren hartelijk. Dat is een opsteker.
De mensen hier zijn niet schokkend veranderd. Wij ook niet. Je kunt zo weer met elkaar praten, verder vanaf het punt waarop je elkaar verlaten hebt. Dat is een geruststelling, maar misschien ook een teleurstelling? Welke verandering valt er van een mens te verwachten, en moet je van een mens verwachten? Sterker nog: welke verandering moet je van jezelf verwachten?
Ik weet dat God in de mens werkt, en in de gelovigen door Zijn Geest woont. Die Geest vernieuwt en verandert de boel, en dat is een rijke wetenschap. Maar voor mij zou het wel iets zichtbaarder en sneller mogen. Ik had verwacht dat er meer met me zou gebeuren in Zuid-Afrika. Dat er een vuur in me zou ontstoken worden, waardoor ik in een brand zou komen te staan die nooit meer geblust zou kunnen worden. Dat is niet gebeurd, niet in die mate waarin ik het me zo voorstel. Ik heb de kracht gezocht... en niet gevonden?
Dat is ook wat me tegenstond in de Nederlandse context: de krachteloze indruk die we maken. (Laat ik 'we' even beperken tot het gereformeerde christendom). En ik vind het moeilijk om precies duidelijk te maken hoe ik dat bedoel, hoe dat op me overkomt.
Drie teksten hebben me in dit verband nogal beziggehouden de achterliggende tijd:
2 Tim 1: 7 Want God heeft ons niet gegeven een geest der vreesachtigheid, maar der kracht, en der liefde, en der gematigdheid.
2 Tim 3:5 Hebbende een gedaante van godzaligheid, maar die de kracht derzelve verloochend hebben.
Hand 1:8 Maar gij zult ontvangen de kracht des Heiligen Geestes, Die over u komen zal; en gij zult Mijn getuigen zijn, zo te Jeruzalem, als in geheel Judea en Samaria, en tot aan het uiterste der aarde.
Als ik deze teksten op me inlaat werken, dan weet ik: ja, dit is wat we missen, wat we nodig hebben. Dat de Geest met kracht door ons gaat werken. Dan heeft ons getuigenis kracht.
Hebben we ergens onderweg kracht verloren? Kracht verloochend zelfs? Een vraag die me blijft beklemmen.
Het kan niet volstaan als we zeggen dat we de Geest al ontvangen hebben, en daarmee ook de kracht, wanneer de kracht niet manifest is, als die er niet op één of andere manier uitkomt.
Verder op zoek dus.
