‘At the basis of the whole is the conviction that the average Christian life is lacking in real spiritual power, and the belief that God has made it possible for all Christians to live, in the power of Christ’s resurrection, a life of consistent victory and effective service.’
S. Barabas, So Great Salvation (1952), p. 36
Deze stelling is kernachtig en geeft goed weer waar het bij Keswick om draait. Ik noem het even het theologisch uitgangspunt van Keswick. In deze uitspraak zitten voor Keswick cruciale elementen.
- the average Christian life: men maakt een onderscheid tussen gemiddelde christenen (christen onder de maat) en christenen zoals die behoren te zijn (normale christelijke leven).
- is lacking in real spiritual power: het gemiddelde christendom mist kracht en diepgang. Men leidt een leven van mislukking, van vallen en opstaan; wel willen, maar niet kunnen.
- the belief that God has made it possible: tegenover het falen van de gelovige staan de rijke beloften van voorziening door God.
- for all Christians: Keswick wordt wel eens een geestelijk elitarisme verweten, op grond van het onderscheid dat ze maken tussen gemiddelde en normale christenen. Deze laatste categorie wordt, zo zegt men, dan een soort super-categorie, een geestelijke elite. Hoe je hierover ook moet denken - ik wil mij op dit punt nog niet wagen aan een evaluatie -, feit is wel dat Keswick zegt dat het niveau wat men voorstaat voor iedereen haalbaar is, eenvoudigweg omdat God voorziet. Het moet wel toegeëigend worden via afwijzing van de zonde en toewijding aan God.
- in the power of Christ’s resurrection: het opstandingsleven van Christus dat in de gelovige geleefd wordt. Het gaat niet om een leven op eigen kracht. Eigen kracht moet worden afgezworen, het is: let go and let God! (laat God het werk doen) Eigen streven leidt tot een falend leven. Keswick zegt dus niet dat de heiliging op de mens neer komt. Wel, zo zullen we zien, is er een belangrijke plaats ingeruimd voor de overgave van de gelovige.
- to live a life: het gaat om een bepaalde manier van leven. Niet zo nu en dan Gode welgevallig leven, maar constant. Vaak wordt ook gesproken over 'het leven'; men heeft een heel bepaald soort leven in gedachten: a Life of Victory, the Blessed Life, an Abundant Life, the Christ-Life, a Life of Power, etc.
- of consistent victory: er kan altijd overwinning over de zonde zijn, zolang men maar 'in dat leven', d.i. in Christus blijft.
- and effective service: de kracht van de Geest wordt gegeven tot dienstbetoon. De christen heeft zijn leden gegeven tot de dienst aan de levende God.
Kern is: er is een leven dat men afwijst, en er is een heel bepaald soort hoger leven dat men aanbeveelt. Het eerste is krachteloos, het tweede is krachtig dankzij Gods voorziening en wordt gekenmerkt door voortdurende overwinning.
zaterdag 9 januari 2010
woensdag 6 januari 2010
Karakteristieken van de Keswick Convention
Het gaat er nu nog niet om de leer van Keswick uiteen te zetten, maar om enkele meer algemene kenmerken van de beweging te geven. Ik geef deze kenmerken door zoals ze door Steven Barabas worden weergeven in So Great Salvation (1952), een boek dat een beeld probeert te schetsen van de beweging tot dan toe. Barabas, die zelf niet de Conventions in Engeland heeft bezocht, heeft wel goed onderzoek gedaan. Hij staat sympathiek tegenover de beweging.
[De lezer sla er acht op dat ik omwille van het boeiende gehalte spreek in tegenwoordige tijd ('Keswick is', 'de sprekers worden') terwijl het gaat over de beginperiode van de Keswick Movement. Tegelijk gelden sommige uitspraken ook voor de beweging zoals die vandaag is.]
1. Keswick is niet zomaar een bijbelconferentie, maar een geestelijke kliniek
Op een geestelijke conferentie kun je bijbellezingen verwachten, die als doel hebben de kennis van de aanwezigen te vergroten of hen geestelijk te inspireren. Bij Keswick is dat anders. De lezingen op Keswick hebben een heel bepaald doel, nl. om de aanwezigen te helpen met hun probleem. De kerk zou een marcherend leger moeten zijn, maar zit vol zieke soldaten. De kern van deze ziekte is de zonde. Deze moet in de wortel worden aangepakt. Keswick wil mensen helpen om weer gezond te worden, om in een gezonde toestand van blijvende heiligheid te komen en die te bewaren. Daartoe moet men de ernstige diagnose (de diepte en kracht van de zonde) onder ogen willen komen, en ook de oplossing of het geneesmiddel (Gods voorziening aan het kruis) aannemen.
2. Keswick laat alleen sprekers toe die persoonlijk kunnen getuigen
Het gaat bij Keswick om het hervinden van het geheim van heiliging door het geloof. Men ervaart de kracht van dit geheim wanneer men het ontdekt, en dit ontdekken is een ervaring. Wanneer men niet van deze ervaring kan getuigen, wordt men niet toegelaten om te spreken tijdens een Keswick Convention. Het gaat immers bij dit spreken om anderen warm te maken voor eenzelfde ervaring.
3. Keswick is een plaats van geestelijke eenheid
Boven de tent waar men samenkomt, staat (ook nu nog) met grote letters geschreven ‘All One in Christ Jesus’. Keswick is een interkerkelijke of zo men wilt bovenkerkelijke beweging. Niet de verschillen maar de overeenkomsten worden benadrukt. De sprekers, die evenals de bezoekers uit verschillende denominaties kwamen, wordt gevraagd om alleen over die dingen te spreken waarin men overeenstemt.
4. Het onderwijs bij Keswick heeft een voortschrijdend karakter
De bijeenkomsten van de Keswick Convention kennen een bepaald verloop. Ze werken stapsgewijs ergens naar toe. Er zijn twee hoofdstappen te zien:
1) een negatieve stap: de afwijzing van alle bewuste zonde,
2) een positieve stap: een overgave (surrender) aan Christus voor de vervulling met de Heilige Geest. Deze twee stappen worden over vijf dagen verdeeld.
Gedurende die vijf dagen worden de volgende aspecten ontvouwd.
Op dag 1 gaat het over zonde, in het bijzonder zonde in Gods ogen.
Dag 2 handelt over Gods voorziening voor de zonde. Men benadrukt dat God in Christus’ dood zo beslissend met het probleem van de zonde heeft gehandeld dat de zonde niet meer bron hoeft te zijn van voortdurende moeite.
Op dag 3 komt de toewijding (consecration) van de christen aan bod.
Op dag 4 wordt gesproken wordt over de volheid van de Geest.
Het dienen van de christen komt tijdens de 5e en laatste dag aan de orde.
Dit citaat van Barabas laat goed zien hoe de opbouw van het onderwijs aansluit bij de aannames van de Keswick Teaching:
5. De bijeenkomsten van Keswick zijn eenvoudig en sober
De bijeenkomsten van de Convention worden gekenmerkt door eenvoud. De begeleiding van de muziek is eenvoudig. Men streeft niet naar een groot vertoon door inzet van koren e.d.
Ook streeft men niet naar emotionalisme. Er zijn verslagen van bepaalde momenten waarop Gods Geest bijzonder werkzaam was. Wanneer het dan om de emoties gaat die door deze bijzondere aanwezigheid van God worden opgeroepen, zeggen de getuigen dat deze niet centraal stonden en ook niet werden beoogd.
Bijeenkomsten op Keswick
Per conferentiedag zijn er zo’n zes bijeenkomsten. ’s Morgens zijn er op hetzelfde moment twee gebedssamenkomsten – een van algemeen karakter en een voor het zendingswerk.
Hierop volgt de Bijbellezing, die meestal de hele week door dezelfde spreker gegeven wordt. De rest van de dag wordt gevuld door drie bijeenkomsten van een algemeen karakter: één in de morgen, één in de middag en één in de avond. In het begin van de beweging wordt de avondbijeenkomst nog gevolgd door een na-bijeenkomst. Mensen die als gevolg van de toespraken met een bepaalde 'geestelijke zaak' zaten, werden hier geholpen, indien mogelijk met het nemen van een beslissende stap op dat terrein (zonde, toewijding, vervulling).
Naast deze algemene bijeenkomsten zijn er ook bijeenkomsten voor specifieke groepen: jongeren, vrouwen, predikanten, zendelingen. Verder zijn er nog bijeenkomsten die niet door de organisatie worden georganiseerd, maar op initiatief van een groep. Hier komen wel sprekers van de Convention spreken.
Literatuur
Steven Barabas, So Great Salvation. The History and Message of the Keswick Convention, 1952
[De lezer sla er acht op dat ik omwille van het boeiende gehalte spreek in tegenwoordige tijd ('Keswick is', 'de sprekers worden') terwijl het gaat over de beginperiode van de Keswick Movement. Tegelijk gelden sommige uitspraken ook voor de beweging zoals die vandaag is.]
1. Keswick is niet zomaar een bijbelconferentie, maar een geestelijke kliniek
Op een geestelijke conferentie kun je bijbellezingen verwachten, die als doel hebben de kennis van de aanwezigen te vergroten of hen geestelijk te inspireren. Bij Keswick is dat anders. De lezingen op Keswick hebben een heel bepaald doel, nl. om de aanwezigen te helpen met hun probleem. De kerk zou een marcherend leger moeten zijn, maar zit vol zieke soldaten. De kern van deze ziekte is de zonde. Deze moet in de wortel worden aangepakt. Keswick wil mensen helpen om weer gezond te worden, om in een gezonde toestand van blijvende heiligheid te komen en die te bewaren. Daartoe moet men de ernstige diagnose (de diepte en kracht van de zonde) onder ogen willen komen, en ook de oplossing of het geneesmiddel (Gods voorziening aan het kruis) aannemen.
2. Keswick laat alleen sprekers toe die persoonlijk kunnen getuigen
Het gaat bij Keswick om het hervinden van het geheim van heiliging door het geloof. Men ervaart de kracht van dit geheim wanneer men het ontdekt, en dit ontdekken is een ervaring. Wanneer men niet van deze ervaring kan getuigen, wordt men niet toegelaten om te spreken tijdens een Keswick Convention. Het gaat immers bij dit spreken om anderen warm te maken voor eenzelfde ervaring.
3. Keswick is een plaats van geestelijke eenheid
Boven de tent waar men samenkomt, staat (ook nu nog) met grote letters geschreven ‘All One in Christ Jesus’. Keswick is een interkerkelijke of zo men wilt bovenkerkelijke beweging. Niet de verschillen maar de overeenkomsten worden benadrukt. De sprekers, die evenals de bezoekers uit verschillende denominaties kwamen, wordt gevraagd om alleen over die dingen te spreken waarin men overeenstemt.
4. Het onderwijs bij Keswick heeft een voortschrijdend karakter
De bijeenkomsten van de Keswick Convention kennen een bepaald verloop. Ze werken stapsgewijs ergens naar toe. Er zijn twee hoofdstappen te zien:
1) een negatieve stap: de afwijzing van alle bewuste zonde,
2) een positieve stap: een overgave (surrender) aan Christus voor de vervulling met de Heilige Geest. Deze twee stappen worden over vijf dagen verdeeld.
Gedurende die vijf dagen worden de volgende aspecten ontvouwd.
Op dag 1 gaat het over zonde, in het bijzonder zonde in Gods ogen.
Dag 2 handelt over Gods voorziening voor de zonde. Men benadrukt dat God in Christus’ dood zo beslissend met het probleem van de zonde heeft gehandeld dat de zonde niet meer bron hoeft te zijn van voortdurende moeite.
Op dag 3 komt de toewijding (consecration) van de christen aan bod.
Op dag 4 wordt gesproken wordt over de volheid van de Geest.
Het dienen van de christen komt tijdens de 5e en laatste dag aan de orde.
Dit citaat van Barabas laat goed zien hoe de opbouw van het onderwijs aansluit bij de aannames van de Keswick Teaching:
‘The order of Keswick teaching has been shaped, not by conscious design, but half-unconsciously and without deliberation; because it was observed that there are these successive stages of experience through which believers generally pass who enter into the Spirit-filled life. At the basis of the whole is the conviction that the average Christian life is lacking in real spiritual power, and the belief that God has made it possible for all Christians to live, in the power of Christ’s resurrection, a life of consistent victory and effective service.’ (S. Barabas, So Great Salvation, p. 36; mijn cursivering)
5. De bijeenkomsten van Keswick zijn eenvoudig en sober
De bijeenkomsten van de Convention worden gekenmerkt door eenvoud. De begeleiding van de muziek is eenvoudig. Men streeft niet naar een groot vertoon door inzet van koren e.d.
Ook streeft men niet naar emotionalisme. Er zijn verslagen van bepaalde momenten waarop Gods Geest bijzonder werkzaam was. Wanneer het dan om de emoties gaat die door deze bijzondere aanwezigheid van God worden opgeroepen, zeggen de getuigen dat deze niet centraal stonden en ook niet werden beoogd.
Bijeenkomsten op Keswick
Per conferentiedag zijn er zo’n zes bijeenkomsten. ’s Morgens zijn er op hetzelfde moment twee gebedssamenkomsten – een van algemeen karakter en een voor het zendingswerk.
Hierop volgt de Bijbellezing, die meestal de hele week door dezelfde spreker gegeven wordt. De rest van de dag wordt gevuld door drie bijeenkomsten van een algemeen karakter: één in de morgen, één in de middag en één in de avond. In het begin van de beweging wordt de avondbijeenkomst nog gevolgd door een na-bijeenkomst. Mensen die als gevolg van de toespraken met een bepaalde 'geestelijke zaak' zaten, werden hier geholpen, indien mogelijk met het nemen van een beslissende stap op dat terrein (zonde, toewijding, vervulling).
Naast deze algemene bijeenkomsten zijn er ook bijeenkomsten voor specifieke groepen: jongeren, vrouwen, predikanten, zendelingen. Verder zijn er nog bijeenkomsten die niet door de organisatie worden georganiseerd, maar op initiatief van een groep. Hier komen wel sprekers van de Convention spreken.
Literatuur
Steven Barabas, So Great Salvation. The History and Message of the Keswick Convention, 1952
zaterdag 2 januari 2010
Het begin van de Keswick Movement
De naam van de Keswick Movement (de beweging van Keswick) staat voor een bepaalde spiritualiteit en leer (de Keswick Teaching). De Keswick Movement is een beweging die begonnen is met en sindsdien geconcentreerd is rond een conferentie, de zgn. Keswick Convention.
De eerste Keswick Convention vond plaats op 29 juni 1875 in het Engelse plaatsje Keswick en duurde drie dagen. Het initiatief tot deze conferentie werd genomen door Canon T.D. Harford-Battersby (een Evangelical Anglicaan) en zijn vriend Robert Wilson (een Quaker). Harford-Battersby was een geestelijke in Keswick, dat is gelegen in het Lake District, in de provincie Cumbria. Op zijn uitnodiging kwamen 300-400 mensen naar deze locatie toe om de boodschap van ‘practical holiness’ te horen en zich erdoor te laten vernieuwen.
Deze conferentie kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Harford-Battersby werd geïnspireerd door een conferentie die hij enige tijd eerder had bezocht, de Oxford Convention in het najaar van 1874. Deze conferentie, die een ‘Union Meeting for the Promotion of Scriptural Holiness’ wilde zijn, werd bezocht door zo’n 1000 mensen.
Gedurende de 10 dagen die de conferentie duurde werd Harford-Battersby overtuigd door de boodschap die door de sprekers werd gebracht en ontving hij een nieuwe ervaring met God. Hij kreeg een openbaring van Christus aan zijn ziel, en ontdekte in Hem alles wat hij nodig had. Hij wilde een dergelijke conferentie ook organiseren en dat deed dus in het daaropvolgende jaar.
Ook de Oxford Convention stond niet op zichzelf. Belangrijke figuren die daar kwamen spreken waren Mr. Robert en Mrs. Hannah Pearsall Smith. Deze mensen waren in 1872 vanwege de gezondheid van Robert Pearsall Smith uit Amerika naar Engeland gekomen. Ze brachten de boodschap van de ‘Higher Christian Life’ met zich mee en verspreidden die op zgn. ‘Higher Life Meetings’.
In Amerika was er vanaf de jaren 60 van de 19e eeuw een beweging die de ‘Higher Life Movement’ genoemd werd. Deze beweging was onderdeel van de Holiness Movement (de heiligingsbeweging). Centraal binnen de Higher Life Movement stond de boodschap dat het leven van een christen niet gekarakteriseerd hoefde te worden door nederlagen onder de zonde, maar dat er een hoger geestelijk leven mogelijk was van overwinning en overloed. Een invloedrijke persoon in deze beweging was William E. Boardman, die met zijn boek The Higher Christian Life (1858) de toon had gezet.
Het echtpaar Pearsall Smith, beiden in 1858 tot bekering gekomen, kwam in 1867 tot de ervaring van dit hogere leven (een second blessing-ervaring). Sindsdien hebben zij de mogelijkheid van deze ervaring in niet aflatend enthousiasme aan anderen verteld. Ook toen zij in 1872 naar Engeland kwamen deden zij dit.
De Higher Life Meetings, die per keer door tientallen mensen werden bezocht (vooral geestelijken), leidde tot het organiseren van conferenties, waar het echtpaar veelvuldig sprak en Robert meestal de voorzitter was.
De eerste conferentie was de Broadlands Conference, in de zomer van 1874. Deze duurde 6 dagen en werd bezocht door zo’n 100 mensen.
De tweede conferentie is de reeds genoemde Oxford Convention, van 29 augustus tot 7 september 1874 (10 dagen), bezocht door 1000 mensen.
De derde conferentie is de Brighton Convention, van 29 mei tot 7 juni 1875, bezocht door maar liefst 8000 mensen, van internationale herkomst.
Slechts drie weken hierna moest de Keswick Convention volgen, te beginnen op 29 juni 1875. Mr Pearsall Smith was bereid gevonden deze conferentie voor te zitten. Echter, enkele dagen voor het aanbreken van de conferentie trok hij zich terug, zogenaamd vanwege gezondheidsredenen. Er gingen geruchten dat de werkelijke redenen waren dat hij op sommige punten dwaalde in de leer, en dat hij ook in zijn gedrag een uitglijder had gemaakt. Vrienden van hem hebben dit later in een openbare verklaring bevestigd.
In elk geval is de conferentie toch van start gegaan onder leiding van Harford-Battersby zelf. Velen gingen er met een zegen vandaan. Het zou het begin zijn van een lange serie Keswick Conventions. De beweging breidde zich nationaal en internationaal uit, zodat ook op andere plaatsen dergelijke conferenties werden gehouden. Men kan spreken van een grote en invloedrijke beweging.
De eerste Keswick Convention vond plaats op 29 juni 1875 in het Engelse plaatsje Keswick en duurde drie dagen. Het initiatief tot deze conferentie werd genomen door Canon T.D. Harford-Battersby (een Evangelical Anglicaan) en zijn vriend Robert Wilson (een Quaker). Harford-Battersby was een geestelijke in Keswick, dat is gelegen in het Lake District, in de provincie Cumbria. Op zijn uitnodiging kwamen 300-400 mensen naar deze locatie toe om de boodschap van ‘practical holiness’ te horen en zich erdoor te laten vernieuwen.
Deze conferentie kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Harford-Battersby werd geïnspireerd door een conferentie die hij enige tijd eerder had bezocht, de Oxford Convention in het najaar van 1874. Deze conferentie, die een ‘Union Meeting for the Promotion of Scriptural Holiness’ wilde zijn, werd bezocht door zo’n 1000 mensen.
Gedurende de 10 dagen die de conferentie duurde werd Harford-Battersby overtuigd door de boodschap die door de sprekers werd gebracht en ontving hij een nieuwe ervaring met God. Hij kreeg een openbaring van Christus aan zijn ziel, en ontdekte in Hem alles wat hij nodig had. Hij wilde een dergelijke conferentie ook organiseren en dat deed dus in het daaropvolgende jaar.
Ook de Oxford Convention stond niet op zichzelf. Belangrijke figuren die daar kwamen spreken waren Mr. Robert en Mrs. Hannah Pearsall Smith. Deze mensen waren in 1872 vanwege de gezondheid van Robert Pearsall Smith uit Amerika naar Engeland gekomen. Ze brachten de boodschap van de ‘Higher Christian Life’ met zich mee en verspreidden die op zgn. ‘Higher Life Meetings’.
In Amerika was er vanaf de jaren 60 van de 19e eeuw een beweging die de ‘Higher Life Movement’ genoemd werd. Deze beweging was onderdeel van de Holiness Movement (de heiligingsbeweging). Centraal binnen de Higher Life Movement stond de boodschap dat het leven van een christen niet gekarakteriseerd hoefde te worden door nederlagen onder de zonde, maar dat er een hoger geestelijk leven mogelijk was van overwinning en overloed. Een invloedrijke persoon in deze beweging was William E. Boardman, die met zijn boek The Higher Christian Life (1858) de toon had gezet.
Het echtpaar Pearsall Smith, beiden in 1858 tot bekering gekomen, kwam in 1867 tot de ervaring van dit hogere leven (een second blessing-ervaring). Sindsdien hebben zij de mogelijkheid van deze ervaring in niet aflatend enthousiasme aan anderen verteld. Ook toen zij in 1872 naar Engeland kwamen deden zij dit.
De Higher Life Meetings, die per keer door tientallen mensen werden bezocht (vooral geestelijken), leidde tot het organiseren van conferenties, waar het echtpaar veelvuldig sprak en Robert meestal de voorzitter was.
De eerste conferentie was de Broadlands Conference, in de zomer van 1874. Deze duurde 6 dagen en werd bezocht door zo’n 100 mensen.
De tweede conferentie is de reeds genoemde Oxford Convention, van 29 augustus tot 7 september 1874 (10 dagen), bezocht door 1000 mensen.
De derde conferentie is de Brighton Convention, van 29 mei tot 7 juni 1875, bezocht door maar liefst 8000 mensen, van internationale herkomst.
Slechts drie weken hierna moest de Keswick Convention volgen, te beginnen op 29 juni 1875. Mr Pearsall Smith was bereid gevonden deze conferentie voor te zitten. Echter, enkele dagen voor het aanbreken van de conferentie trok hij zich terug, zogenaamd vanwege gezondheidsredenen. Er gingen geruchten dat de werkelijke redenen waren dat hij op sommige punten dwaalde in de leer, en dat hij ook in zijn gedrag een uitglijder had gemaakt. Vrienden van hem hebben dit later in een openbare verklaring bevestigd.
In elk geval is de conferentie toch van start gegaan onder leiding van Harford-Battersby zelf. Velen gingen er met een zegen vandaan. Het zou het begin zijn van een lange serie Keswick Conventions. De beweging breidde zich nationaal en internationaal uit, zodat ook op andere plaatsen dergelijke conferenties werden gehouden. Men kan spreken van een grote en invloedrijke beweging.
Abonneren op:
Posts (Atom)