Afgelopen weekend bezocht ik de Heart Cry-conferentie waar Paul Washer en Charles Leiter sprekers waren over het thema 'Amazing Grace'. Je moet niet denken dat ik elke week conferenties afloop, hoewel ik wel vaak op dat soort evenementen aanwezig ben. Het biedt nu eenmaal meer dan een boek over een onderwerp lezen, hoewel dat laatste vaak een stuk dieper op de stof ingaat. Tijdens een conferentie, zo maakte ik een conferentiegenoot wijs, kun je meer onder het beslag komen van de boodschap. En er is ruim gelegenheid na te praten met andere mensen, en te bidden. En om oude bekenden te ontmoeten, bijvoorbeeld van je oude middelbare schooltijd.
We moeten natuurlijk niet naar een conferentiechristendom toe, maar we moeten de principes die we op conferenties aangereikt krijgen zien te integreren in het leven van Alle Dag. Want daar gebeurt het.
Toch lijken conferenties ook een soort compensaties te zijn voor wat je elders mist. Conferenties voorzien in een leemte. Of het nou om een wetenschappelijke studieconferentie gaat, waar je collegewetenschappers ontmoet die je niet dagelijks ziet en een onderwerp bestudeert waar je anders niet aan toekomt; of dat het gaat om een geestelijke groeiconferentie, waar je samen met gelijkgezinden je buigt over een thema dat je hart raakt. Bij deze laatste gelegenheden proef je iets van de gemeenschap der heiligen. Kritiek op Heart Cry, die deze ontmoetingen faciliteert, is dat zij concurreert met de kerk. Dat kan zo wezen, in elk geval vult zij aan wat de kerk laat liggen: een stuk onderwijs over heiliging (hoewel het afgelopen conferentie meer basaal was, o.a. over de rechtvaardiging, maar het ging ook over getuigen en de passie voor God) en ontmoeting en gesprek van hart tot hart. Het lijkt wel - maar dat zou toch erg zijn - alsof je dat soort gesprekken alleen op een conferentie krijgt. Nou heeft Heart Cry geen monopolie op conferenties of weekenden. Ook een gemeente zou zelf heel goed gemeenteweekenden kunnen beleggen, die dan niet per se alleen ontspannend hoeven te zijn. Afijn, dat is een hele discussie.
Waar ik het eigenlijk over wou hebben, is een bepaalde uitspraak van Paul David Washer. Hij had het even over heiliging - toch nog (de boef). En hij ging in tegen 'regeltjesheiligheid', dus dat heiliging het volgen van wetten is, het doen van bepaalde dingen en het laten van andere dingen. Nu ontkende hij dit aspect niet. Maar het is niet de kern van heiligheid. Heiligheid is dat we bepaalde slechte dingen laten staan, om ons uit te strekken naar goede dingen, de dingen van God, sterker nog: God Zelf. Vanuit een verlangen naar en een zicht op Gods heerlijkheid, heiligheid, liefde. Gedreven door passie voor God God zoeken, dat is heiligheid najagen.
We moeten niet zondigen omdat het slecht is of verkeerd, maar we moeten het laten liggen, omdat God iets beters voor ons heeft liggen: Zijn eigen goedheid en genade.
