kSta al weer een tijdje voor de klas. Vanaf eind augustus tot nu. 15 weken - 1 week herfstvakantie = 14 weken. 13 lesuren per week = 182 lesuren - een aantal lesuitvallen = zo'n 175 lesuren.
Het gaat redelijk tot goed. Zo nu en dan zit er een lesje tussen waarvan je denkt: die vergeten we even. Toch kan dat niet, om twee redenen: 1) Mensen, waaronder ik mij schaar, hebben een geheugen, dat niet altijd opgelegd kan worden -tenzij met medicatie of andere dwingende middelen- wat het moet opslaan en wat het moet missen. 2) Al is die nare les niet representatief voor de rest, toch zitten er dingen in die je jezelf moet toeschrijven. Evaluatie is dus nodig: wat is er voorgevallen, waar ging het mis, wat deed ik om dat te verhelpen, wat deed ik verkeerd, hoe kan het ook anders, etc.
Op school hebben we vorige week de 1e periode afgesloten. De leerlingen hebben hun rapport gehad. Sommigen zijn misschien even geschrokken van hun cijfer voor Grieks of Latijn. Of ze hebben een gesprekje met de mentor gehad. Of ze hebben zelf de conclusie getrokken dat hun inzet omhoog moet. In elk geval zie ik deze en vorige week verandering in de houding van een aantal, wat mij natuurlijk verheugt.
De 2e klassen, die tot voor augustus nog geheel onvermoeid waren door klassieke teksten en verhalen, zijn hun onschuld op dat gebied kwijt. Het nieuwe is er af. Nu zal blijken of de interesse genoeg is om gemotiveerd door te gaan. Er bereiken mij af en toe signalen dat die interesse niet al te groot is. Daar zal ik dus op in moeten steken.
Lesgeven is zoeken naar een balans. Een balans tussen jouw activiteit en die van de leerlingen. Je moet bijv. niet de hele les uit staan leggen bij het bord, maar een hele les zelfstandig werken is ook niet goed. Het is een balans tussen structuur en creativiteit. Af en toe moet je er even doorheen fietsen. Even iets anders, iets leuks.
Leerlingen hebben soms een ander idee bij leuk, dat blijkt wel. In de ramen klimmen, het bord ontregelen, met z'n allen door één deur willen als de bel gaat, elkaars agenda inkleuren. Dat haalt het qua leukheidsgraad natuurlijk nooit bij de klassieke wereld.
Die klassieke wereld... dat is zo'n wijde wereld. Waar begin je, waar eindig je? Waar ga je dieper op in? Wat betreft cultuur, geschiedenis en mythen zou ik meer willen doen. Het is nog zoeken...
En dat zal het wel even blijven.
