Interim-baan

Hoera, een baan gevonden! Weliswaar tijdelijk, tot eind augustus, maar toch. Het is een fulltime job, als administratief medewerker (lees: manus-van-alles) aan de theologische faculteit van de Katholieke Universiteit in Utrecht, op de Uithof. Elke dag van negen tot half zes klusjes doen zoals balievragen beantwoorden, post in de bakjes doen, cijferlijsten bijwerken en uitdraaien, telefoon aannemen, etc. Een wereld die ik niet ken, maar me wel leuk lijkt.

Aanbidding (2)

God aanbidden is tegen Hem terugzeggen wat Hij tegen ons over zichzelf heeft gezegd. In dezelfde woorden, of misschien een beetje anders geformuleerd. Niet terugzeggen op een formele wijze, letterknechtelijk, koud, op een wijze dat het buiten ons omgaat. Maar zo warm dat het te merken is dat het door ons heen is gegaan, dat Gods zelfgetuigenis voor een tijd in ons heeft gewoond, en in ons overdenking heeft gevonden. In verwondering, liefde, uitbarsting van vreugde misschien.

Aanbidden is aanbieden. Het is het in Gods handen leggen van de gaven waarmee Hij ons ruim overlaadt. Zijn zelfopenbaring behoort tot Zijn grotere gaven.

Illustratie: God zegt tot ons in Zijn Woord: 'Ik ben goed.' Wij horen dit aan, nemen dit in ons op, het is ons eten en drinken, en wij geven het Hem terug, wij beamen het in aanbidding: 'God, U bent goed.'

444 (3)

Enkele gedachten en emoties bij het thema vieren.

Wat mij steekt, is onze enorme schraalheid aan vormen van vieren. 'Onze' is zowel de Nederlandse context, als de kerkelijke traditie.

Wat onderscheidt een feestdag als 1e Pinksterdag van een feestdag als 1e Paasdag of Hemelvaartsdag? Ok, ander thema van de preek, maar dezelfde dienst, dezelfde aanblik, dezelfde uitstraling.

Wat onderscheidt Koninginnedag van een EK Voetbal? Dezelfde oranje massa, dezelfde platte drinkgelagen. Oud en Nieuw: idem dito. Minder oranje, de drank blijft.

Het lijkt wel alsof men hetzelfde draaiboek afdraait bij verschillende gelegenheden. Zodra er gesignaleerd is dat het 'feest' is, vindt men er gelegenheid om zich vol te drinken, of uit het dak te gaan.

Ik meen dat deze schraalheid wijst op een verlies aan diepe spiritualiteit en beschaving. Nu weet ik niet wat er eerst is: verlies van vormen en rituelen of verlies aan geestelijke rijkdom. Deze hele teloorgang wordt door mij ten zeerste betreurd.

Er is een verlies aan sociale cohesie. Verbindende vormen verliezen hun functie. Er is een problematisering van de collectieve identiteit: wat is Nederland, wie is een Nederlander? In dit proces zoekt men bewust naar wegen om verbinding te vinden, of die te creëren.

Overigens bedoel ik met beschaving geen fatsoen. Beschaving als cultuur, die de mensen zich in de loop der tijd eigen hebben gemaakt, waarin men zijn menselijkheid uitdrukt, zijn creativiteit, niet in barbaarsheid, maar in betoming van passies terwille van de medeburger, en men met elkaar het leven dragelijk en aangenaam maakt.

Waar het leven werkelijk gevierd wordt, weet men wat men viert, hoe men menswaardig viert; zoekt men zich te verbinden met het verleden door vormen uit het verleden te vullen met energie en creativiteit van het heden.

de visserman

Vragenderwijs

Ik vroeg het aan de vogels
de vogels waren niet thuis

ik vroeg het aan de bomen
hooghartige bomen

ik vroeg aan het water
waarom zeggen ze niets
het water gaf geen antwoord

als zelfs het water geen antwoord geeft
hoewel het zoveel tongen heeft
wat is er dan

wat is er dan
er is alleen een visserman

die draagt het water
onder zijn voeten
die draagt een boom
op zijn rug
die draagt op zijn hoofd een vogel.

G.vd.Graft (pseud. van Willem Barnard)