Tranquillus in umbris - Rustig temidden van de golven
Laatst moest ik sterk denken aan (bevindelijk gezegd: werd ik bepaald bij) een tweetal dingen die ik vroeger had gelezen. Het ene gedeelte ging over de apostel Paulus. In zijn brief aan mensen uit Filippi schrijft hij enkele woorden over, om het maar met een actueel woord te zeggen, zijn levenskunst: Fil 4,10-13. Die levenskunst hield in dat hij zich niet van de wijs liet brengen door de omstandigheden: hij had geleerd om genoegen te nemen met de situaties waar hij in terecht kwam. Verderop zegt hij hoe dat kan: ik ben tegen alles bestand door Hem die mij kracht geeft. Zijn innerlijke vreugde liet Paulus niet bepalen door wat er om hem heen gebeurde, maar was geankerd in en werd gevoed door de grond van zijn leven: Jezus.
Het andere gedeelte ging over een man, die door sommigen als een heilige wordt gezien: broeder Laurentius. Hij heeft een boek geschreven, De praktijk van Gods tegenwoordigheid. Deze broeder had zijn werk in de keuken en de mensen schreeuwden als zij wat hebben wilden. 'Maar ondanks dat voortdurende gekletter van borden en bestek werd zijn inwendige mens niet in onrust gebracht. Bij al dat jagen en jachten in de keuken was hij zich net zo bewust van Gods nabijheid als hij dat was in rustig gebed.' Wonderlijke rust moet dat zijn.
Is deze consistente innerlijke vrede en rust ook nog verkrijgbaar in deze jachtige tijd? Is het ook haalbaar voor ons, gewone mensen? Of zou het alleen maar zijn voor hoogheilige mensen als Paulus en Laurentius? Moet je er misschien een bepaalde aanleg of karakter voor hebben?
Ik denk dat het te leren is. Paulus verwoordt het zelfs immers ook zo: 'ik heb geleerd met de omstandigheden, waarin ik verkeer, genoegen te nemen' (vs. 11). Allereerst is het belangrijk om een geestelijk leven te hebben, wat op een dieper niveau ligt dan ons psychische en uiterlijke leven. Een geestelijk leven waarin Jezus koning is, wat betekent dat we ons aan Hem hebben toegewijd. Hij is de grond van ons leven. Verder dat we onszelf voor ons geluk niet afhankelijk zien van aardse dingen: rijkdom of armoede, voor- of tegenspoed, complimenten of beledigingen, maar ons voor onze blijdschap en geluk op Hem gewezen zien, die ons geluk is: Jezus zelf. Het is nodig dat we zijn aanwezigheid zoeken, door Hem in het gebed aan te spreken, en te vragen of Hij merkbaar bij ons wil zijn. Wanneer we onze omstandigheden en ervaringen tegen de gemeenschap met Jezus afzetten, zullen ze op hun plaats worden gezet. Als we deze dingen door de hulp van de Geest leren, zullen we groeien in geestelijke volwassenheid. Immers, een belangrijk kenmerk daarvan is tegelijk onafhankelijk en afhankelijk zijn. En aan geestelijke volwassenheid hebben we vandaag de dag wel behoefte.
Laatst moest ik sterk denken aan (bevindelijk gezegd: werd ik bepaald bij) een tweetal dingen die ik vroeger had gelezen. Het ene gedeelte ging over de apostel Paulus. In zijn brief aan mensen uit Filippi schrijft hij enkele woorden over, om het maar met een actueel woord te zeggen, zijn levenskunst: Fil 4,10-13. Die levenskunst hield in dat hij zich niet van de wijs liet brengen door de omstandigheden: hij had geleerd om genoegen te nemen met de situaties waar hij in terecht kwam. Verderop zegt hij hoe dat kan: ik ben tegen alles bestand door Hem die mij kracht geeft. Zijn innerlijke vreugde liet Paulus niet bepalen door wat er om hem heen gebeurde, maar was geankerd in en werd gevoed door de grond van zijn leven: Jezus.
Het andere gedeelte ging over een man, die door sommigen als een heilige wordt gezien: broeder Laurentius. Hij heeft een boek geschreven, De praktijk van Gods tegenwoordigheid. Deze broeder had zijn werk in de keuken en de mensen schreeuwden als zij wat hebben wilden. 'Maar ondanks dat voortdurende gekletter van borden en bestek werd zijn inwendige mens niet in onrust gebracht. Bij al dat jagen en jachten in de keuken was hij zich net zo bewust van Gods nabijheid als hij dat was in rustig gebed.' Wonderlijke rust moet dat zijn.
Is deze consistente innerlijke vrede en rust ook nog verkrijgbaar in deze jachtige tijd? Is het ook haalbaar voor ons, gewone mensen? Of zou het alleen maar zijn voor hoogheilige mensen als Paulus en Laurentius? Moet je er misschien een bepaalde aanleg of karakter voor hebben?
Ik denk dat het te leren is. Paulus verwoordt het zelfs immers ook zo: 'ik heb geleerd met de omstandigheden, waarin ik verkeer, genoegen te nemen' (vs. 11). Allereerst is het belangrijk om een geestelijk leven te hebben, wat op een dieper niveau ligt dan ons psychische en uiterlijke leven. Een geestelijk leven waarin Jezus koning is, wat betekent dat we ons aan Hem hebben toegewijd. Hij is de grond van ons leven. Verder dat we onszelf voor ons geluk niet afhankelijk zien van aardse dingen: rijkdom of armoede, voor- of tegenspoed, complimenten of beledigingen, maar ons voor onze blijdschap en geluk op Hem gewezen zien, die ons geluk is: Jezus zelf. Het is nodig dat we zijn aanwezigheid zoeken, door Hem in het gebed aan te spreken, en te vragen of Hij merkbaar bij ons wil zijn. Wanneer we onze omstandigheden en ervaringen tegen de gemeenschap met Jezus afzetten, zullen ze op hun plaats worden gezet. Als we deze dingen door de hulp van de Geest leren, zullen we groeien in geestelijke volwassenheid. Immers, een belangrijk kenmerk daarvan is tegelijk onafhankelijk en afhankelijk zijn. En aan geestelijke volwassenheid hebben we vandaag de dag wel behoefte.
Nu de praktijk nog: maandagmorgen in de tram, tussen luide muziek en eventueel stinkende mensen...
PS: door af en toe het woord 'keuken' te laten vallen, hoop ik ook iets te schrijven wat voor huisvrouwen en - mannen relevant kan zijn. ;-p
De passages waarnaar verwezen wordt, zijn:
- D.M. Lloyd-Jones, 'Learning To Be Content', hoofdstuk XX uit Spiritual Depression. Its Causes and Cure, ook vertaald in Nederlands (Oorzaken en genezing van geestelijke depressiviteit, De Banier). Aanrader.
- Watchman Nee, De vrijmaking van de geest, z.j., 27, 31. Overigens deel ik van deze auteur niet al zijn antropologische uitgangspunten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten