Enkele gedachten en emoties bij het thema vieren.
Wat mij steekt, is onze enorme schraalheid aan vormen van vieren. 'Onze' is zowel de Nederlandse context, als de kerkelijke traditie.
Wat onderscheidt een feestdag als 1e Pinksterdag van een feestdag als 1e Paasdag of Hemelvaartsdag? Ok, ander thema van de preek, maar dezelfde dienst, dezelfde aanblik, dezelfde uitstraling.
Wat onderscheidt Koninginnedag van een EK Voetbal? Dezelfde oranje massa, dezelfde platte drinkgelagen. Oud en Nieuw: idem dito. Minder oranje, de drank blijft.
Het lijkt wel alsof men hetzelfde draaiboek afdraait bij verschillende gelegenheden. Zodra er gesignaleerd is dat het 'feest' is, vindt men er gelegenheid om zich vol te drinken, of uit het dak te gaan.
Ik meen dat deze schraalheid wijst op een verlies aan diepe spiritualiteit en beschaving. Nu weet ik niet wat er eerst is: verlies van vormen en rituelen of verlies aan geestelijke rijkdom. Deze hele teloorgang wordt door mij ten zeerste betreurd.
Er is een verlies aan sociale cohesie. Verbindende vormen verliezen hun functie. Er is een problematisering van de collectieve identiteit: wat is Nederland, wie is een Nederlander? In dit proces zoekt men bewust naar wegen om verbinding te vinden, of die te creëren.
Overigens bedoel ik met beschaving geen fatsoen. Beschaving als cultuur, die de mensen zich in de loop der tijd eigen hebben gemaakt, waarin men zijn menselijkheid uitdrukt, zijn creativiteit, niet in barbaarsheid, maar in betoming van passies terwille van de medeburger, en men met elkaar het leven dragelijk en aangenaam maakt.
Waar het leven werkelijk gevierd wordt, weet men wat men viert, hoe men menswaardig viert; zoekt men zich te verbinden met het verleden door vormen uit het verleden te vullen met energie en creativiteit van het heden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten