Jezus moet deze strijd ook gekend hebben. Om niet de mensen naar de oren te praten, om niet naar hun pijpen te dansen, maar in afhankelijkheid van Zijn hemelse Vader Diens wil zoeken en uitvoeren. De verzoeker probeerde Hem van dit pad af te helpen, maar Hij wederstond hem (Lk 4). Het was makkelijker geweest de snelweg van menselijke roem en glorie te gaan in plaats van de harde weg van het kruis. De wil van God doen snijdt in het vlees.
Hoe anders stelden de meeste leiders van Israël uit die tijd zich op. Naar het uiterlijk de wil van God doen, en tot in details, maar met als motivatie om door de mensen gezien te worden. Deze Jezus was hen een doorn in het oog, omdat Hij door Zijn waarde totaal op God af te stemmen radicaal een andere weg bewandelde en zo hun weg als een holle geste aan de kaak stelde. Wanneer het volk deze ontmaskering zou gaan beseffen, kon dit wel eens hun positie kosten. Zij vreesden het volk, omdat het volk belangrijk was voor het hooghouden van hun eigen positie.
Een prediker staat voor de uitdaging om het Evangelie van Christus 'recht te snijden.' In deze context betekent dat niet toe te geven aan wat mensen willen horen en niet willen horen. Niet zozeer in dit principe maar in de slag naar de praktijk die vanuit dit principe moet worden gemaakt, schuilt de moeilijkheid. Want praktisch betekent dit wel dat Gods Woord in al Zijn scherpte niet met een botheid moet worden gebracht, maar ook met pastorale zuiverheid en invoelendheid. In liefde de waarheid verkondigen is een evenwicht dat moet worden geleerd, soms door schade en schande heen.
Wanneer een prediker weet heeft van een bepaalde misstand in een gemeente - ik zeg dit zonder zelf aan iets specifieks te denken - staat hij onder de verplichting daar vanuit het Woord iets over te zeggen. Hoe moeilijk kan dit zijn! Voor jonge predikers, omdat zij hun leeftijd niet mee hebben, en nog weinig worteling en goodwill hebben binnen de gemeente. Maar ook voor ervaren predikers, omdat zij juist misschien teveel goodwill hebben en hieraan misschien graag willen vasthouden! Juist zij die een bepaalde band hebben gekregen met de gemeente, weten wat er leeft, en hoe gevoelig iets ligt, en zullen er des te terughoudender over zijn hierover te spreken.
Ook hierin is Jezus het volmaakte en daarom zo onnavolgbaar lijkende voorbeeld. Hij schuwde niet de mensen die dichtbij Hem stonden te vermanen, te bestraffen, en hun innerlijke motieven bloot te leggen (Joh 6). Hij deinsde er niet voor terug om de leiders publiekelijk de waarheid te zeggen.
Zoals gezegd: elke prediker staat voor de uitdaging om de scherpte van het volle Evangelie te brengen. Maar dit geldt ook voor elke gelovige. We hebben ons de vraag te stellen: weerspiegelen ons leven en onze woorden de scherpte en de radicaliteit van het Evangelie?
Een tijdlang heb ik ermee gezeten hoe we al die teksten van het NT nu moesten plaatsen die erover gaan dat wie christelijk willen leven zeker zullen worden vervolgd. In een westerse context is er toch helemaal geen vervolging? Ik denk dat een deel van het antwoord in het bovenstaande ligt. Je kruis op je nemen is de weg gaan van het kruis, niet de weg gaan van de menselijke credits.
Zonder een geestelijk masochist te worden die het lijden en de spot over zich afroept. Want vreemd genoeg is dat laatste ook een verschijnsel van het vermogen van de mens zichzelf in de spotlights te zetten en zo op enigerleiwijze toch zichzelf te handhaven.
Bid dat we deze scherpte van het Evangelie weer mogen ontdekken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten