vervolg op: Zelfliefde, mensenvrees, mensen behagen
De werking van deze mechanismen zien we terug in Galaten 2. Daar spreekt Paulus over de apostel Petrus, de Rotsman, bekend vanwege zijn onbesuisdheid. In zijn vuur wilde hij wel naar Jezus toe, over het water. Hij wist in zijn voorkomendheid Jezus te vermanen dat deze geenszins de kruisdood tegemoet moest gaan. In hetzelfde vuur om Jezus te beschermen hakte hij iemand een oor af. Welnu, bepaald geen type dat een blad voor de mond nam en die je ervan kunt beschuldigen bang voor mensen te zijn.
Niettemin heeft hij gezegd Jezus niet te kennen, tot driemaal toe. Dat heeft hem later bijzonder gespeten, maar niettemin: hij heeft Jezus verloochend. Toen het vuur hem aan de schenen werd gelegd, haakte hij af. Gelukkig had Jezus voor zijn geloof gebeden, waardoor het stand hield.
Dezelfde Petrus stond op de Pinksterdag op om onverschrokken van Jezus te getuigen. Ook in de gebeurtenissen daarna was hij doortrokken van een onverschrokkenheid en vrijmoedigheid.
Echter, wanneer we ons afvragen waar Petrus deze vrijmoedigheid aan te danken had, moet het antwoord zijn: aan de Heilige Geest. Petrus was/werd vervuld door de Heilige Geest en dit zette hem ertoe aan het Woord met vrijmoedigheid te spreken.
Nu is deze vervulling door de Heilige Geest geen garantie voor permanent succes. De levens van vele christenen getuigen ervan dat zij fouten kunnen maken na hun bekering en na meerdere malen door de Geest te zijn vervuld.
In Galaten 2 gaat Petrus ook grondig de mist in. Uit vrees voor degenen die van de besnijdenis waren trok hij zich terug en zonderde hij zich af van de heidenen, met wie hij eerst onbekommerd had samen gegeten. Dat had wel enige moeite gekost om hem zover te krijgen (Hand.10), maar daarna leek hij toch pal voor deze ontdekking te staan, dat ook voor de heidenen het Evangelie was bedoeld en dat God geen onderscheid maakte tussen mensen.
Nadat Petrus op deze manier door de Heilige Geest in de ruimte was gezet, raakte hij zelf weer bekrompen in zijn geweten. En dat alles vanwege mensenvrees.
Petrus wilde graag in tel blijven bij degenen die van Jakobus kwamen. Antiochië was niet zijn vaste plaats, maar Jeruzalem. Zich bedenkende dat dit vrije gedrag wel eens aftrek van credits in Jeruzalem kon betekenen, trok hij de consequenties, en koos voor zichzelf.
Hij koos ervoor zichzelf te handhaven, en viel daarmee de onvoorwaardelijke reikwijdte van het Evangelie op dit punt af.
Het principe van het zuivere Evangelie, dat geen onderscheid maakt, had hij vast moeten houden. In plaats daarvoor onderwierp hij zich aan de mening van mensen.
De vrijheid van een christenmens is gebonden aan de vrijheid van Evangelie. Wanneer we ons slaven maken van de mening van mensen, verliezen we de vrijheid van Evangelie, en raken we gebonden aan mensen. Soms zelfs zozeer dat we verslaafd raken aan de goedkeuring van mensen.
De vrijheid van het zich onderwerpen aan de principes van het Evangelie staat tegenover de slaafsheid van het zich binden aan de goedkeuring van mensen.
Overigens staat daarmee niet het principe vijandig tegenover de mens. Het Evangelie is niet overeenkomstig het denken van de mens; dat wil nog niet zeggen dat het Evangelie vijandig staat tegenover de mens.
Sterker nog, het Evangelie komt op voor die groep mensen die onderdrukt worden of achtergesteld. Zoals de heidenen in Galaten 2. Want in onze ijver om goed over te komen op een bepaalde machtige groep mensen kunnen we zomaar een andere groep onder de voet lopen. Dit alles wordt ingegeven door zelfbehoud.
We zien dit vaak in hiërarchische situaties, zoals op de werkvloer. Likken naar boven, trappen naar onderen. Alles om zelf een betere positie te krijgen.
Het nare is dat we ons hier niet van bewust zijn.
Wanneer we ons werkelijk richten op hoe God over ons denkt, en niet hoe mensen over ons denken, worden we vrij om werkelijk voor iedereen het goede te zoeken, en niet alleen voor hen die in ons straatje passen. Gods straatje is immers altijd groter.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten