Pleidooi voor een eredienst met een open einde
Misschien ken je die ervaring wel: zittend onder een preek word je getroffen. Pats. Voltreffer.
Een gevoelige snaar werd geraakt. Een vertroostend woord misschien. Of een terechtwijzing. Of een ontdekking van een zonde die je ver weg had gestopt. Of een liefdevol roepen van de Goede Herder.
Hoe ga je dan verder? Is er iemand aan wie je dat kwijt kan? Je zit wat stilletjes in de bank, misschien met opkomende tranen. Je durft niet om je heen te kijken, bang dat iemand je gevoelens ziet. Ah, daar is het ‘amen’ en daarop volgend een psalm als antwoord op de preek. Daar kun je je gevoelens misschien in kwijt. Uit volle borst zing je mee. De psalm past dan wel niet helemaal bij je situatie, maar toch, het is een goede manier om te participeren in de eredienst. Of gebruik je het zingen om je gevoelens te overschreeuwen?
Ik weet niet in hoeverre dit beeld herkenbaar is. Wellicht dat er inderdaad mensen zijn die in de psalmen een mogelijkheid zien om hun antwoord op de preek te geven. Wat mij betreft: ik vind het te mager. De traditionele gereformeerde eredienst - want daar gaat het over - biedt naar mijn gevoelen te weinig mogelijkheden voor een antwoord van het gemeentelid. En dat is een kwalijke zaak. Het is namelijk goed als mensen meedoen in de dienst aan God, als zij interacteren, reageren, misschien initiatief nemen.
Het kan ook anders. Ik kom wel eens in een gemeente waar er na de verkondiging de mogelijkheid is tot bidden met elkaar, het zgn. ministry-gebed. Je kunt aan het einde van de dienst - niet pas na afloop ervan! - naar betrouwbare mensen toegaan, die voor en met je gaan bidden voor jouw specifieke situatie. Dat lijkt mij een vorm van een goed antwoord.
Stel nu eens dat je graag een stuk pijn wilt ophoesten, God wilt loven in woorden die bij jou passen, een zonde wil opbiechten, een nieuw inzicht wilt delen... en je neemt het mee naar huis... en je leeft erover heen! Zonde, toch?
Ons antwoord: waar blijft het? Ik bedoel dit dubbelzinnig: waar kan het blijven? Hebben wij gelegenheden waar het een uitweg kan vinden? Maar ook: waarom blijft het uit? Wanneer zullen wij in een dienst God antwoorden, met mond en hart?
Ik pleit voor een integrale eredienst, waar mensen in de vrijheid van de kinderen Gods zichzelf tot God en hun broers en zussen kunnen uiten en gemeenschap kunnen beleven. Is dat teveel gevraagd? Is het gevaar inderdaad dat het de aandacht van de preek afleidt? Volgens mij kan het juist een versterkend effect hebben.
Het is toch te proberen...
Een gevoelige snaar werd geraakt. Een vertroostend woord misschien. Of een terechtwijzing. Of een ontdekking van een zonde die je ver weg had gestopt. Of een liefdevol roepen van de Goede Herder.
Hoe ga je dan verder? Is er iemand aan wie je dat kwijt kan? Je zit wat stilletjes in de bank, misschien met opkomende tranen. Je durft niet om je heen te kijken, bang dat iemand je gevoelens ziet. Ah, daar is het ‘amen’ en daarop volgend een psalm als antwoord op de preek. Daar kun je je gevoelens misschien in kwijt. Uit volle borst zing je mee. De psalm past dan wel niet helemaal bij je situatie, maar toch, het is een goede manier om te participeren in de eredienst. Of gebruik je het zingen om je gevoelens te overschreeuwen?
Ik weet niet in hoeverre dit beeld herkenbaar is. Wellicht dat er inderdaad mensen zijn die in de psalmen een mogelijkheid zien om hun antwoord op de preek te geven. Wat mij betreft: ik vind het te mager. De traditionele gereformeerde eredienst - want daar gaat het over - biedt naar mijn gevoelen te weinig mogelijkheden voor een antwoord van het gemeentelid. En dat is een kwalijke zaak. Het is namelijk goed als mensen meedoen in de dienst aan God, als zij interacteren, reageren, misschien initiatief nemen.
Het kan ook anders. Ik kom wel eens in een gemeente waar er na de verkondiging de mogelijkheid is tot bidden met elkaar, het zgn. ministry-gebed. Je kunt aan het einde van de dienst - niet pas na afloop ervan! - naar betrouwbare mensen toegaan, die voor en met je gaan bidden voor jouw specifieke situatie. Dat lijkt mij een vorm van een goed antwoord.
Stel nu eens dat je graag een stuk pijn wilt ophoesten, God wilt loven in woorden die bij jou passen, een zonde wil opbiechten, een nieuw inzicht wilt delen... en je neemt het mee naar huis... en je leeft erover heen! Zonde, toch?
Ons antwoord: waar blijft het? Ik bedoel dit dubbelzinnig: waar kan het blijven? Hebben wij gelegenheden waar het een uitweg kan vinden? Maar ook: waarom blijft het uit? Wanneer zullen wij in een dienst God antwoorden, met mond en hart?
Ik pleit voor een integrale eredienst, waar mensen in de vrijheid van de kinderen Gods zichzelf tot God en hun broers en zussen kunnen uiten en gemeenschap kunnen beleven. Is dat teveel gevraagd? Is het gevaar inderdaad dat het de aandacht van de preek afleidt? Volgens mij kan het juist een versterkend effect hebben.
Het is toch te proberen...
1 opmerking:
Hmm goed gesproken broer,
Ja heel waardevol als je de oproep (door preek of anders :-0) van God direct kunt beantwoorden. Heb daar persoonlijk veel baat bij gehad.
love u Nell
Een reactie posten